What solutions do experts and students think of to get people to eat healthier? A summary of the Oslo workshop

This week I attended a workshop in Oslo in the beautiful building of the Norwegian Academy of Science and Letters. The aim of the workshop organized by our Food Ecology group of the Center of Advanced Studies was to come up with novel communication solutions to combat unhealthy eating habits. Guess what the typical ideas are that groups of participants came up with? First of all, apps and blogs are seen as a key solution to inspire consumers to change their behavior. The winning group came with an app for children that reward them for tasting new healthy foods. Other ideas were Facebook cooking pages and nutrition education campaigns targeting hard to reach consumers.

I admit that I am not objective, but I believe that our group came up with a very innovative nudge; a smart cap for sugary soft drink bottles that reduces the sip size. A study of Pascalle Weijzen and colleagues showed that smaller sip sizes lead to less consumption and quicker satisfaction. Our soft drink bottle concept also includes portion size indicators using clever sound and color sensors that indicate a suitable portion size. Enjoy more and drink less! However, one jury member called that 'a fantasy' and another jury member worried about Norwegian consumers traveling to Sweden to purchase cheaper soft drinks. Too bad...

Interestingly, when people are asked to come up with solutions, they first of all seem to think of the educational route to persuasion. This may be obvious, but Walls and colleagues wrote in their paper called 'Why education and choice won't solve the obesity problem' in the American Journal of Public Health: 'Although education and access to information are fundamental rights and are important in a democracy, they have a negligible impact on obesity'.

Anyway, it was fun to see how education is like the first intuitive way to go, even though it is getting more and more clear that focusing solely on increasing people's knowledge will not be sufficient in changing eating habits.

De invloed van calorie- en beweeginformatie op hoeveel je eet: Noraly Duizer's presentatie tijdens Student Research Conference

 Afgelopen week had Noraly Duizer de eer om haar bachelor thesis te presenteren tijdens de Student Research Conference (SRC) te Amsterdam. Op de SRC presenteren geselecteerde studenten hun bacheloronderzoek. Hoewel Noraly niet in de prijzen viel ging haar presentatie erg goed.

 

Afgelopen voorjaar gaf Noraly aan 148 deelnemers een portie chips met daarbij op de verpakking gemanipuleerde informatie over het aantal calorieen in een portie en hoe lang je moet sporten om deze calorieen te verbranden. Heeft deze informatie invloed op hoeveel mensen eten en hun concrete sportplannen? Maakt het de chips juist lekkerder en het schuldgevoel na het eten groter? Lees het in de paper van Noraly hieronder!

 

 

The dining table should be more than just a place for eating

A study of Brian Wansink and myself as co-author was published recently. The study shows that the dining environment itself is associated with weight status. It was picked up by several newspapers, such as the Los Angeles Times ('Mealtime rituals might make a difference in obesity, researchers say') and the Daily Mail Online ('Telly tubbies: Eating dinner in front of the TV 'makes you fatter than sharing a meal with family at the table').

Read the Cornell University's Press Release:

'Beyond plate size and calorie and carbohydrate counts, the war against obesity may have a better front – the dinner table. Eating dinner with kin (and without the TV on) is linked to lower body mass, reports a Cornell behavioral economist in the journal Obesity.

Families that eat together frequently – and stay seated at the table until everyone’s finished – have children with lower weights and Body Mass Index (BMI). This is especially strong with boys. Strong, positive socialization skills that dinners foster possibly supplant the need to overeat, explain the researchers. Mothers and fathers who talk meaningfully with children about their day at the dinner table also have lower BMIs.

“The ritual of where one eats and how long one eats seems to be the largest driver,” said Brian Wansink, professor in Cornell’s Dyson School of Applied Economics and Management and director of the Cornell Food and Brand Lab. He co-authored the study with Ellen Van Kleef, assistant professor at Wagening University, the Netherlands.

But families that eat dinner while watching television can turn chubby, as the researchers linked that to higher BMIs. “In fact, eating anywhere other than the kitchen or dining room was related to higher BMIs in both parents and in children,” said Wansink.

“By focusing on family dining rituals, this research departs from the more food-centric approaches. Dinner starts with meal preparation, and while being involved in meal preparation was unrelated to the BMI of young boys, it was positively correlated with the index of young girls,” said Wansink.

“Family meals and their rituals might be an underappreciated battleground to fight obesity.”

The study, “Dinner Rituals that Correlate with Child and Adult BMI,” was published online in Obesity, Oct. 1, and was funded by the Cornell Food and Brand Lab.'

Portiegrootte bepaalt sterk hoeveel we eten; of het nu komkommers zijn of chips

Kinderen worden in ons land steeds zwaarder; ongeveer 1 op de 8 kinderen heeft overgewicht. Dit komt niet alleen door te weinig beweging, een belangrijke reden is ook dat we steeds grotere porties eten. De laatste decennia zijn portie groottes van veel voedingsmiddelen gegroeid. Een voorbeeld is de familiefles Coca-Cola die in 1957 werd geïntroduceerd in ons land. Deze fles bevatte maar 750 ml cola. Nu bevat een familiefles het dubbele of zelfs 2 liter. Dit fenomeen is ook te zien bij plakjes kaas, zakken chips en bakjes friet. Als consumenten houden we van ‘waar voor ons geld’ en fabrikanten en restaurants gaan hier op in door grotere porties aan te bieden. Onderzoek heeft echter laten zien dat mensen helemaal niet zo goed zijn in het bepalen van wat een normale portie is. Wat op ons bord of in de verpakking zit eten we voor 95% op. Het blijkt dat we dit teveel aan eten meestal niet compenseren door later minder te eten. Dit wordt ook wel het ‘portie grootte effect’ genoemd en is een belangrijke oorzaak van het overgewichtsprobleem.

Maar wat als we dit ‘portie grootte effect’ gebruiken om kinderen meer groente te laten eten? Groente bevat vitamines, vezels en is van nature ‘light’, maar kinderen eten er, net als veel volwassenen, te weinig van. Ga je ongemerkt meer eten als je meer krijgt, of stop je omdat je vol zit of je het niet meer lekker vindt? Deze vragen waren, kort gezegd, de aanleiding van de ‘komkommerstudie’ waarin 255 kinderen van de basisscholen de Springplank in Rhenen en de Koning Davidschool in Ede aan hebben meegedaan. Ilse Bruggers heeft de studie uitgevoerd als haar afstudeerproject, begeleid door mijzelf en Emely de Vet.

Hoewel een koekje de populairste schoolsnack bleek te zijn (bijna 77% van de kinderen gaf aan koekjes mee te nemen naar school), namen alle kinderen enthousiast deel aan de studie. ‘Ik vond het heel leuk en lekker! Kunnen jullie de volgende keer terugkomen met aardbeien?’ schreef een 9-jarige meisje op de vragenlijst. Elke klas kreeg de komkommer op een andere manier aangeboden. In sommige klassen kreeg elk kind wel twee derde komkommer en in andere klassen een derde. We varieerden ook de grootte van de stukjes; sommigen kregen plakjes komkommer en andere een heel stuk. Er mocht net zo veel of weinig gegeten worden als je wilde; zelfs niets of alles opeten was prima. Na het invullen van een vragenlijst namen we de resten op het bordje weer mee en wogen hoeveel elk kind gegeten had.

De resultaten waren duidelijk; hoe groter de portie komkommer op het bordje, des te meer er werd gegeten. De kinderen aten gemiddeld wel 54% meer komkommer. Dat is al ruim 70 á 93% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid groente voor kinderen tussen de 9 en 13 jaar. Of de komkommers nu in stukjes waren gesneden of niet had geen invloed op hoeveel de kinderen aten. De grote stukken komkommer maakten wel indruk; kinderen dachten dat ze meer gegeten hadden dan de kinderen die dezelfde hoeveelheid in plakjes voorgeschoteld hadden gekregen. Wat betekent dit nu in de praktijk? Als u wilt dat u kind meer groente of fruit eet, geef dan meer. Snijd het wel even in stukjes, dan hebben ze niet door dat ze er veel van eten.